برادر ام از من خواست باور کنم ،

 کائنات سخن گفته با انسان ،

                           با تاریخ ،

                                      درباره ی همه چیز ، همه چیز ، همه چیز.


در اعماق مه آلوده ی داستانی که روایت اش بر عهده ی برندگان و درندگان بوده ،

 از من ،

که به همه چیز مشکوک ام،

 خواست باور کنم.


من باور نکردم ،

من توهین نکردم ،

او تکفیر کرد و من خون ام مباح شد.

                                                         *     *     * 

برادران خود خوانده ،

نمایندگان انحصاری موهومات ،

دشمنان شک و بوسه ،

برادر ام نبودند.

تنها سودای آخرتشان ، دنیای مرا تباه کرد.