ما پنج تن بودیم،

 

دور میز.

مشغول میگساری و

غیبت از دلبرکان هفت روز گذشته،

با خنده های بلند.

 

نه پنج آینه،

ما پنج طرح واره بودیم.

خاکستری های مشوشی که هر یک به دیگری گوشزد می کرد:

                                                                                انسان تنهاست.