معرفی نامه

•  

  این حسین است.
  استاد بلامنازع اندوه،
  نگران عالم و آدم،
  تناسخ پنجم ابلوموف،
  نوادهء ناخلف خیام،
  برکه ای که نه می خشکد،
  نه به رسم رستن،
  با هیچ گیاهیش میل به گفتگوست.

  
  این،
  حسین،
  است.
  تمام و کمال در فنون بیهودگی،
  همان جنازه ای که هر روز هلک هلک بر دوش میکشم.
  و اگرچه، اگرچه، او همیشه فقط سیب خودش را در دست می فشرد.
  اما به احترام چهل سال زندگی در شرایط حساس کنونی،
  نه،
  به خاطر چهل سال زنده ماندن در ماخولیای خطرناک خاورمیانه،
  به سنت من، آنگاه که تو غمگینی،
  به سنت الهی، که جهنم را آفرید،
  به سنت موج، که می کوبد بر صخره ها،
  طبق حدود شرع،
  تازیانه اش بزنید.
  تازیانه اش بزنید.

عشقه

کلاس درس سخیف، زنگ نخست.

پیچید چه گیاهانه، چه نرم،

دور تن اش،

جان به جان، تو به تو.

بعد، آنچه باقی بود از جان ناتوان،

با بوسه ای مکید.

آنقدر هی مکید،

تا پر کشید سبزینه و پائیز شد درخت.

این ناز عشقه بود و نوازش مرگ،

شرقی ترین شیوه های معاشقه.

 

آه

کاری که هیتلر با ابر مرد کرد،

کاری که بنی اسرائیل با ارض موعود،

کاری که مسلمانان با مهدی،

کاری که مسیحیان با مسیح،

کاری که میانمار با بودا،

کاری که تو با من کردی،

کاری که من با زندگی ام،

همان کاری که انسان با واژه ها و مفاهیم...

گوریدگی

 

آنجا،

نامستقر،

بی سمت و سو،

مسکوت و بی طاقت.

 

آنجا،

که روان،

از تفسیر سر باز می زند.

که هر چه بیشتر بخواهی بدانی اش،

در لایه های عمیق تر رفتار،

پیچیده می شود.

 

هم آنجا،

آن دوست ات دارم را،

مرتکب شده ام.

 

حسین دیندار

فروردین96

درد سر های خاور میانه.

- شاید ایراد کار اینجاست که : پیامبران چوپان بودند ،

                                   و انسان گوسفند خوبی نیست.

- انسان ، انسان خوبی نیست.

فروردین 94

رسانه بر علیه خبر

تا حساسیت زدائی از صدای بمب و گلوله و زخم در تصویر .

بی تفاوتی به واژه های گرسنگی و فقر ، 

                              طبیعت نیمه جان ، 

                        جنگل های رو به پایان ، 

                              بیابان های پهناور.

 پنهان کردن بازی الاکلنگی سرمایه با اسلحه و نفت ،

                                               با شرق و غرب ، 

                                              با سیاه و سفید ،

                                                 با حق و باطل ،

                                          با گزینه ی الف و ب .

بزرگ کردن و کوچک کردن عکس تمام دیکتاتور های قد و نیم قد .

طرح پرسش های اشتباه ، برای نرسیدن به جواب های درست.

ساکت کردن اینجا ، شلوغ کردن آنجا .

محو تصویر بزرگی که برای دانستن ، باید دید.

فرو رفتن در اخبار تا گردن.

گم شدن در پیچ و خم فراموشخانه ی خبرهای ریز و درشت.

تا جنون مصرف و خمار موفقیت .

اخبار ، 

برای آرامش در حضور دیگران.

برای فراموشی.

برای ندانستن.

برای عادت به مرگ.

اخبار بر علیه خبر .

                                              

تذکره

کیست که نمیرد؟

و بهار ، 

سر انجام ، 

روزی ،

به آئین خویش ،

بر خاکش ،

جشن سبزه نگیرد؟

کیست که نمیرد و پائیز ،

بر مزارش ،

باد زوزه ای نکشد ؟

ابر ، 

قطره بارانی نریزد ؟

کیست که مرگ ،

آنقدر ،

در خاطر اش ،

زنده باشد ،

که فرصت کوتاه زیستن را زندگی کند؟

هدایت

برادر ام از من خواست باور کنم ،

 کائنات سخن گفته با انسان ،

                           با تاریخ ،

                                      درباره ی همه چیز ، همه چیز ، همه چیز.

در اعماق مه آلوده ی داستانی که روایت اش بر عهده ی برندگان و درندگان بوده ،

 از من ،

که به همه چیز مشکوک ام،

 خواست باور کنم.

من باور نکردم ،

من توهین نکردم ،

او تکفیر کرد و من خون ام مباح شد.

                                                         *     *     * 

برادران خود خوانده ،

نمایندگان انحصاری موهومات ،

دشمنان شک و بوسه ،

برادر ام نبودند.

تنها سودای آخرتشان ، دنیای مرا تباه کرد.         

از مهمانی

 

 

ما پنج تن بودیم،

 

دور میز.

مشغول میگساری و

غیبت از دلبرکان هفت روز گذشته،

با خنده های بلند.

 

نه پنج آینه،

ما پنج طرح واره بودیم.

خاکستری های مشوشی که هر یک به دیگری گوشزد می کرد:

                                                                                انسان تنهاست.

                                     

 

تقویم امسال

روزهایِ سکه،

روزهایِ دلار،

          ارزیدنِ ملالتِ خواب به التهابِ بیداری.

          رستگاری به ضربِ حدیث و چماق.

          روزهای قایم موشک بازی،

          روزهای غیبت،

          روزهای ظهور.

        

روزهای همخوابگی در غیاب معاشقه،

         آلودگی ِ سرچشمه هایِ لذت،

         سرگشتگی در دست و پا زدن برای گریز.

لعنت به دل سیاه نفت،

امسال،

از امید سرودن،

اصلا ساده نبود...