معطوف ٍ به منحنی های ٍ منتهی به تهی گاه...

دیر شد پسرک،

و تو،

زن را،

ندانستی.

- دانش ٍ تجربی ام دلتنگی است ،

سادیسم، برای آنکه دوستت می دارد.

مازوخیسم، برای آنکه دوستش می داری.

سرخ ِ دخترانهء گیلاس و

ترد ِ میانک ِ کاهو ٬

دلبرکم٬

شراب در شیراز و

گندم در بهشت...

                                    اردیبهشت ۸۸ - همدان 

کافر گفت: به تخم ام ...

مومن گفت : توکل به خدا...

ساز و کار ِ همسانگرد٬

در فرافکنی به آسمان و زمین.

آرامش.

                                                                           زمستان ۸۷

آنچه

        لبی با لبی

                        در میان گُذارَد٬

                                          بی وساطتِ گوش و زبان.

خبری که بیات نمی شود.

آنقدر٬ محکم ٬کوبید٬ توی صورت اش، با دیدن جنازهء کارد آجین پدر، که صداش پیچید در پیچ پیچه های

باریک خطوطی که این واژه شدند.

به خاطر ِصد سال،صد سال تلاش گروهی که کالای بازار کسادشان فرهنگ بود و بهشت نبود رویاشان

و گناه و ثواب نبود اعمالشان و تنها فرصتی می خواستند تا آ...ر...ا...م  آ...ر...ا...م بهتر شویم و آرامتر

شویم که شاید روزی دیگر  نیازی به حماسه نباشد تا بدرخشیم.

 و برای سباستیان آچه وه دو،

که آرام آرام،

 می سوزد،

که بگذارید،

تنها بگذارید کمی آرام آرام، آرامتر شویم و بهتر شویم.

 برای روزگار، که به تمرین ِ تظاهر به ندیدن و ندانستن و سکوت در پیشگاه ته ریش های آنکادر شده ء

خطرناک و پیراهن های چرک و چروک افتاده بر شلوار و شایعهء دهان پر کن ِ کارد گذشت... 

برای اینهمه سال تجربهء داغ ِ التهاب و نیوشیدن مخلوط ِ عرب ِ بادیه و پسمانده های تعصبات ِ

پرولتاریانیزم ِ لنین و تحجر ِ بازار ِ خرده بورژوای سرخ و سفید و چاق و چله از بشکه های روسیاه ِ

نفت...

که به اندازهء زیبائی و لطافت ِ شاعرانهء چند زن از عمر فرهنگ ِ باستانی ِ مرز ِ پر گه-هر  ٬روزگار

باید حلال و حرام شود تا دست ِ کم یکیشان بتواند یک بار آرام آرام و دلبرکانه عبور کند از کنار خیابان

 برای لمس زیبائی ِ فصل ها در غروب ِ شهر، شهر ، ش...ه...ر ، سمبل ِ مدنیّت، نماد ِ انسانیت ِ انسان،

 و کسی از آلت مردان ِ غیوری که خودمان هستیم و نه وحشت ِ هیچ اسلحه ای و حماقت هیچ حکومتی

، در حق اش آلت مردی نکند...

که دیر می شود،

باید تمرین کنیم و بیاموزیم موضوع پیچیده و سختی به نام ِ  انسان  را.

که دیر می شود،

از تقابلی که برنمی تابد از جوبار ِ کوچه باغ ِ هیچ مدینه ء فاضله ای خون انسانی جاری باشد.

از حکایت ِ آنچه به هیئت ِ کارد،مجبورمان می کند به خوردن ِ نان ِ گرسنگی ٬ گرسنگی ِ فرهنگی.

 که برادر ام،

                 این،

                     دیگر٬  

                         حدیث ِ

                                 نفس،

                                          نیست.

                      حدیث ِ نفت است و می گذرد...

                                                                                       ۲۰/۹/۱۳۸۷ 

                                                                              روز جهانی حقوق بشر  

                                    مادر ترزا

                            .                        .

                     .                                      .

               گاندی       .                   .        مصدق

- خدابانویِ اندوهِ بلند٬

   خلوص صبر بود و مهربانی.

   بخشایش ِ مادرانهء خطاهای خداوند٬

   آنگاه که پستان به دهانِ انسانیت گذاشت.

- شور ِ هماهنگی٬ میان گفتار و کردار ٬

  و نرمای ِ ریاضت ِ رستگاری و استقلال٬

   پنبه بود و نمک بود.

- بسیار بسیار بسیار بلندقد تر از روزگار.

  تعادلی ظریف و خردمند٬

  در

  بازیِ

  کثیف ِ

  سیاست

   کمیاب.

                                                                                               آبان-۱۳۸۷

می لولیم٬ 

آرام  آ...ر...ا...م٬ 

در تنگنایِ فضاهایِ کُندِ مَجازی.

 مشکل فقط اجازه نیست٬

                                       گویا٬

                                               ما٬

                                                   حضورمان٬

                                                                در شهر٬

                                                                             اصلا ٬

                                                                                      موضوعیت ندارد...

                                                                                                          مهر ۱۳۸۷

-بخش مربوط به دوست داشتن به شرط تصاحب و نه حتی لااقل برعکس-

صحنه- ماه فرو می کوبد بر سندان غروب...

الف: ای جبرئیل ای حامی فرشته روسپیان ژولیده موی با آرایش غلیظ٬

       شما باز کنید در به روی دلهای خسته٬

       شما نور و پروا دهید به این احساس تعلق خاطر مختصّ  نرینگی.

ب: شمائید آقا؟!! همکار ِ ابر ِ بهاری برای گریستن های نابهنگام شبانه؟

     شمائید؟! دعای باران؟! عالیجناب ِ راز؟! سرور ِ سکوت؟!

ج: تقصیر تو نیست که روح نداری.

-بخش مربوط به شیاطین آرام من و خدای آدم خوار٬ آنجا که بدی از گناه جدا می شود

و هر یک به راه خود می رویم-

صحنه- بهار و جشن کفّار و ساکنان ِ دیار ِ زیبائی شناسی اخلاق...

ب: دل و دره های عمیق و مه آلود٬

    تو فهرستی از هدایای ماه ِ تمام٬

    آنگاه که در تاریکی بسته می شود٬

    با دو بوسهء غمگین به روی دو پلک.

الف: ولی من فکر می کنم٬

     انسان ِ چشم های بسته٬

     هنگام ِ بوسه٬

     خلاصه می شود در محل تماس.

 پانوشت -فهرست ِ هدایای ِ ماه ِ تمام :

                                        ۱ - دیدن تو هنگام نوازش موهایم - از نور ماه.

                                        ۲ - خیال تو هنگام خیال نوازش موهایم- از جنون ناشی از روئیت ماه.

                                        ۳-  شرابخانه ء تصور ِ لبخند ِ چشمهایِ تو -به بهانهء ماه. .

-بخش مربوط به اینکه چقدر واژهء اندوه٬ غلوّ می کند درباره ء این لذّات دردآلود-

صحنه- پائیز ِ شیراز...

ج: تو دور می کنی با لبخند.

    با خاموشی ِ شکنجه گرت٬ زخم می کنی.

    تو مریضی باید معالجه شوی.

    بیهوده برای کسی گریه نکن

    چرا که همه کس کنار تو تنهاست.

الف: تو و نظاره ء ماه و

                               آنچه براستی سزاوار توست:

                                                                      -تنهائی-

                                                                                             مهر ۱۳۸۷-همدان

روان و مغاک هاش

پیچ در پیچ و غریب

هزارتوئی از غرائز پنهان

              از ردّ مبهم خاطرات کم رنگ یا غلیظ

              از دست خط نیم سوختهء نسل اندر نسل ژن های در هم آمیخته

تا رد و قبول و توجیه و تقبیح و تکفیر و تقدیس

تا فراموشی

تا پاسداشت.

آنجا

دور از دسترس ساختار واژگانی ذهن

همیشه

در اعماق

چیزی هست

که به آن بیارامی

که ازان برآشوبی.

                                                       شهریور۸۷

چرا که نه؟!!

گاهی ٬ 

محض احتیاط ٬

حتی می شه خدا رو هم پرستید...

                                                            شهریور ۸۷