یک روز ِ خوب ِ ساکت و آرام ٬ روزی که حتّی می تواند شاعرانه نباشد.

روزی که مادر ام حال اش خوب ِ خوب باشد.

و پدر بیاموزد ٬با وجود مرد بودن و مهربان بودن اش ٬ باید ٬ دستمال کاغذی های مفی اش را خودش به سطل بیاندازد.

و مردم میهن ام ٬ آرامتر باشند.هر که ٬ هر کاری ٬ خواست بکند بی که مزاحم دیگری باشد.

آن روز آرام٬ بعدالظهر٬ جلوی باغ ارم ٬ زیر شر شر ِ باران ِ پائیز ٬  میان همهمهء مردم  ٬ شاید دلم کشید ببوسمت و ببوسمت ٬ طولانی و آبدار و هیچ کس خیره نگاهمان نکند.

 روزی که دخترک همسایه با هر که خواست بیاید٬ با هر که خواست برود٬ اصلا با هر که خواست بخوابد و هیچکدام از همسایه های عقده ای ِ فضول و حسود ٬ فاحشه اش نخوانند آنقدر که روبه روی خانه گریه کند.

روزی که هر ساعت از ترس تکفیر و طرد٬ نقابی متناسب با شرایط به چهره نزنیم و رستگاری میسر نباشد به ضرب چوب و چماق.

روزی که دزد های ِ ریاکار و دلال های تازه به دوران رسیده با شکم های برآمده در هیئت ِ متوسلین ِ به تسبیح و ریش ٬  خلوص آرام بخش ِ زمزمهء نماز  ِ صبح ِ مادر ام را ٬ در گوش ام ٬ میان خواب و بیداری ٫  مهمل و مشوّش نکنند.

روزی که دوباره معلّمی اقتدار باشد و کودکان بیاموزند:

                                                                        دانستن ٬ 

                                                                        شاید رنج آور ٬

                                                                        امّا زیباست.

روزی که تو فقط درس بخوانی و من فقط نقاشی کنم و شعر بگویم و مجسمه بسازم. تو مسخره ام کنی و من آرام در حالی که لبخند می زنم زیر لب نجوا کنم :

                                                                          شاعری ٬

                                                                           پیشه نیست.

                                                                           بیماریست.

همان روزی که شاید ٬ شراب ٬ بی محتسب ٬ شراب تر شود ٬خاصّه درشیراز. به سلامتی ِ آن روز.

حتی دراین بعدالظهر خسته و دلتنگ ِ کوسه و تمساح ٬ حتی درین گرگ و میش ِ بی بوسه و شراب.

به سلامتی ِ آن روز...                                                                  

دخترک ٍ لبخند ٍ نابه جا،

دلبرک ٍ لبهای نبوسیده،

شراب ٍ مجسم،

هنگام ٍ بوسه ها.

شب از نور ماه٬

چنانکه من از تو.

هر من٬

در من٬

من-ای ایستاده کنار اش به تمسخر٬

که دیگری را انکار می کند.

ما ٬

(اینهمه من)٬

روی مرز جنون٬

شراب می نوشیم و بودن را به نوبت بازی می کنیم.

 -به لطف ِ٬

                نمیدانمهامان.

گویا از فلسفه می ترسد٬

من اما٬

از طرح تفکیک بدی از گناه و

ملاقات از معاشقه.

حتی در کوچه باغ های خلوت شیراز٬

از٬

بعدالظهر ِ٬

 کوسه و تمساح.

دیگر٬

 من٬

از شدت تناقض٬

 حتی نمی تواند٬

 مرا برای خودش روایت کند.

تو بگو به چه چیز اعتراف کنم؟

عزیزکم٬

کافر واقعی٬

 کفر نمی گوید.

عشق و نفرت دو روی یک سکه اند.

به خدا من سیاسی نیستم آقا٬

فقط قدّ ام ازینی که هست٬

 کوتاه تر نمی شود.

معطوف ٍ به منحنی های ٍ منتهی به تهی گاه...

دیر شد پسرک،

و تو،

زن را،

ندانستی.

- دانش ٍ تجربی ام دلتنگی است ،

سادیسم، برای آنکه دوستت می دارد.

مازوخیسم، برای آنکه دوستش می داری.

سرخ ِ دخترانهء گیلاس و

ترد ِ میانک ِ کاهو ٬

دلبرکم٬

شراب در شیراز و

گندم در بهشت...

                                    اردیبهشت ۸۸ - همدان