دست ها کج می شد از فشار

-فشار ِ تابش ِ نور-

نور از بینهایت

از بینهایت تا بینهایت

و من

      هنوز

              با وجود مغشوش بودن ِ جسمم

                                                          سر ِ حرفم بودم

از بینهایت تا بینهایت

از هیچ تا هیچ

نور می تابید می تابید می تابید

آنقدر زیاد

که با خودم گفتم:

                        وقتی درون آدمی پیداست

                         دیگر از چه چیز واهمه دارد؟

                        شیطان؟ خدا؟ خودش؟

                                                                                           ۱۳۷۵-کرمانشاه -رقص درویشان

یه روز که بال معجزه٬ جوونه زد رو شونه هام

یه روز که پایون بگیره غصه ها و بهوونه هام

یه روز که تو این همه من٬ عاشقشون شاه بشه

بوسه ء خیس و تشنگیم ٬دلیل این راه بشه

- تا این سحر سر نزنه ٬ ساکت ِ ساکت می مونم

  از عشق چیزی نمی گم٬از چیزی که نمی دونم

تا وقتی قدر بوسه و گرمی ِ دستای تورو

نفهمیدم ٬ نمی دونم

تا این سحر سر نزنه ٬ تا وقتی وهم ِ آسمون

حرمت ِ این زمین و این جسم ِ  قشنگ ُ می شکنه

از عشق چیزی نمی گم

از چیزی که نمی دونم

-ساکت ِ ساکت می مونم...

                                                                  حسین دیندار-۱۳۸۶